اینروزها حرف و حدیثهای زیادی در مورد کارلوس کیروش سرمربی تیم ملی می شنویم. باید باور کنیم و
قبول کنیم که اگر کیروش روی نیمکت تیم ملی ما نبود ما به جام جهانی نمی رفتیم. در ســـال 2002 و
2010 که شرایط تیمی و بازیکنان بهتری داشتیم نرفتیم اما امسال و با تدارکات کمتر و بازیکنانی پایین تر
از دو دوره یاد شده راهی جام جهانی شدیم.
حالا و کمتر از شش ماه تا جام جهانی چرا این همه برای کیروش حاشیه ایجاد می شود؟ خنده دار تر
اینکه بزرگی از فوتبال ایران او را حرفه ای نمی داند! آیا کسی که سرمربی رئال مادرید بوده و فرگوسن
او را بهترین گزینه برای سرمربیگری تیم منچستر می داند حرفه ای نیست؟ سرمربی تیم ملی پرتقال آیا
آماتور بوده است؟
بیاییم برای یکبار هم که شده حق را به این غریبه ای بدهیم که با تمام وجود پس از بازی با کره جنوبی
در شادمانی ما شاد شد و بسوی مربی کره رفت تا بگوید فوتبال ایران را دست کم نگیر.
بیاییم برای یکبار هم که شده همه خـــارجی های عالم را دشمن خود ندانیم و بپذیریم کـــیروش از این
فوتبال آماتوری تیمی ساخت که بتواند در جمع سی و دو تیم برتر جهان باشد؛ ولو اینکه نیست.
متاسفانه مربیان داخلی خوب روزهایی را برای انتقاد انتخاب کرده اند. چون حتما بعد از بازی با آرژانتین
خواهند گفت دیدید ما گفتیم تیم ما به آرژانتین می بازد! مربیان عزیز داخلی تا همین دیروز به کره جنوبی
و عربستان و ... می باختند، اما حالا که کره جنوبی را در کره برده ایم، خواب بوده اند.
کیروش در حد فوتبال ایران نیست. چون او حرفه ای است و آقایان هنوز بدنبال قرار داد بستن و دلالی...